2005/Aug/21

บทที่ 14 ...........................

ไม่เพค่ะนายหญิง เพราะมันไม่ใช่แค่นั้น แม่รี่กล่าวด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

หมายความว่าไง

เพราะ...มันมีบางสิ่งที่บงบอกว่าความชั่วร้ายกำลังคลุกคราม

อะไรล่ะแม่นม หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลยังคงพยายามที่ซักถาม หยาดน้ำตาไหลมาคลอเคลียอยู่บริเวณใบหน้า

พระจันทร์เดือด พระจันทร์สีเลือด แม่รี่เม้มปากแสดงถึงความเจ็บปวด เธอรู้สึกเจ็บปวดแทนนายข้างกายทุกครั้งในยามนึกถึงสิ่งที่จะต้องอธิบาย ความหมายมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

แล้วเรารับรู้ไม่ได้รึไง คนฟังขึ้นเสียงสูง

หม่อมฉันคิดว่า หากนายหญิงมิทราบความหมายจะดีเสียกว่าเพค่ะ

งั้นเจ้าช่วยไปเอาลูกเรามาที คนฟังกล่าวอย่างเหนื่อยอ่อน เราขอกอดเขาอีกสักครั้ง แต่มันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่ เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ผู้ได้ชื่อว่าเป็นบ่าวเบือนหน้าหนีเพื่อปกปิดความอ่อนแอที่มีอยู่ในตัว ก่อนจะเดินไปนำทารกน้อยผู้ได้ชื่อว่าเป็นพระรัชทายาทแ่ห่งคาโนวาลกลับมาสู่อ้อมอกของนางผู้ได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิด

วันไหนน่ะ เราถึงจะได้พบเจ้าอีก เด็กน้อยของแม่ หญิงสาวกล่าวก่อนจะก้มลงจุมพิตเด็กทารกที่บริเวณหน้าผาก เมือเรียวงามลูบไร้ไปตามใบหน้าอันอ่อนโยนของทารก ใบหน้าของเขาออกสีซีดเซียว เด็กน้อยยังหลับตาพริ้ม อาจจะเป็นเพราะเหนื่อยร้า นอกจากเสียงกรีดร้องที่เขาเปลงออกมายามแรกเกิดแล้ว จากนั้นก็ไม่ปริปากซักคำ ช่างเป็นเด็กที่น่าเอ็นดูเสียกระไรนี่ ผ้าอ้อมสีขาวบริสุทธิ์ดุจความไร้เดียงสาของผู้ห่ม ทำไมน่ะ ทำไมเจ้าถึงต้องเกิดมาเป็นเช่นนี้ เพียงหากเจ้าไม่ต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต เราคงไม่ต้องพรากจากกัน

อย่าทรงเศร้าไปเลยเพค่ะนายหญิง วันหนึ่งเขาจะกลับมา เขาจะกลับมาหานายหญิงอย่างแน่นอน

แล้ววันไหนล่ะนม

วันที่เขาแข็งแกร่ง วันที่เขาพร้อมจะต่อสู้ด้วยตนเอง ถึงเวลานั้นเราก็ไม่ต้องเป็นห่วงเขาอีกต่อไป เขาจะกลับมาอยู่กับนายหญิงและนายท่านอย่างแน่นอน

ให้มันจริงเถอะ

...................................

แฮ่ก แฮ่ก ..................

แค่ฝัน .........เป็นแค่ฝันแต่กลับรู้สึกเจ็บ.........เหนื่อยอ่อน...เมื่อยร้า..... เมื่อมองไปทางบุคคลสองคนครั้งไหนก็รู้สึกอบอุ่น พวกเขาหลับไปแล้ว หัวขโมยผู้มีใบหน้าหวานนอนอยู่บนเตียงอันอ่อนนุ่มโดยมีเจ้าชายฟุบอยู่ข้างกาย ยิ่งดูยิ่งเป็นไปไม่ได้ เราไม่ใช่ลูกของหัวขโมยกับเจ้าชายซะหน่อยเหนื่อย เจ็บระหว่างอก เจ็บจนบอกไม่ถูก อาจจะเป็นพิศไข้ หรือพิศบาดแผลที่เจ้าปีศาจนั่นทำกับเราไว้มันต้องไม่เกี่ยวกับฝันอยู่แล้ว.........

ความสับสนในตัวเขา คำถามมากมายที่ผุดขึ้นมา มีใครหรือจะช่วยแก้ปมนั้นๆ ไม่มี........เด็กหนุ่มเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเศร้าหมอง ทำไมเขาถึงหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ซักที เขาเป็นลูกของขอทานต่างหาก... มันคือความคิดเดียวที่เขายึดมั่น เขารักเฟรินแต่บอกไม่ได้ว่าทำไมถึงปฏิเสธ อาจจะเป็นเพราะไม่เชื่อ เพราะฝันมันก็เป็นแค่ฝัน

เจคอบลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายก่อนจะก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างช้าๆ เขาย่องออกจากห้องพยาบาลมา เดินไปตามระเบียงที่มีเพียงแสงจันทร์เป็นไฟนำทางให้เขา แสงดาวทอประกายระยิบระยับอยู่บนท้องนภาเขาก้าวเท้าเดินผ่านลานตะวันมุ่งหน้าไปยังสระน้ำก่อนจะนั่งลงข้างๆ เข่าทั้งสองข้างถูกชักขึ้นมากอดอย่างไร้อารมณ์ หน้าแหงนขึ้นมองฟ้าอย่างไร้จุดหมาย

เจคอบ เสียงหนึ่งเรียกขึ้นทำเอาเจคอบถึงกับสดุ้ง จะหนีมาชมความงามของธรรมชาติตอนกลางคืนก็ไม่รู้จักชวนกันเลยน่ะ .....เธอผู้นั้น เธอผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อน ร่างบางของเธอกำลังมุ่งหน้าตรงมาหาเขา..........

ก็พี่หลับอยู่นิ จะให้ผมปลุกได้ไง เจคอบตอบกลับไป

พระจันทร์สวยดีเนาะ

พี่หลงไหลในความงามของพระจันทร์ด้วยหรอ เจคอบถามอย่างทะเล้นพร้อมกับมุ่นหน้าใส่

โป๊ก !!!!!

โอ๊ย พี่เฟรินเจ็บน่ะ คนโดนเขกโวยขึ้น

แกมัน โดนซะบ่างก็ดี เมื่อคนพี่กล่าวจบก็วางตัวลงบนพื้นนอนราบไปบนใบหญ้า แหงนหน้ามองดวงจันทร์อย่างสบายอุรา ส่วนคนน้องก็ได้แต่ถูหัวปอยๆเพราะความเจ็บ ก็เธอเขกมันเบาซะที่ไหนล่ะ ก่อนจะนึกกล่าวขึ้้นมาว่า

พี่เฟริน ผมมีเรื่องอยากจะถามอะไรพี่อย่าง เจคอบนอนลงข้างๆ เฟริน

มีอะไรจ๊ะ ไอ้น้อง

ถ้าหากวันหนึ่ง พี่รู้ว่าพ่อคนที่เลี้ยงพี่อยู่ไม่ใช่พ่อจริงๆ และคนที่พี่ไม่เคยเจอเลยกลับกลายเป็นพ่อที่แท้จริงของพี่ พี่จะทำไง เฟรินยิ้มรับกับคำถามของเจคอบ

แกไปรู้เรื่องฉันมาแต่ไหนว่ะ เฟรินถามกลับ

รู้อะไร

ก็รู้ว่าพ่อมาดัสของฉัน แท้จริงแล้วไม่ใช่พ่อฉันไง

ผมไม่รู้ ผมถามพี่เฉยๆ

อ้าวหรอ ฉันก็คิดว่าแกรู้ เธอหันหน้ากลับไปมองฟ้าเหมือนเดิม ฉันก็ไม่ทำไงหรอก ก็ยินดีไง

ที่พี่บอกว่าพี่ไม่ได้เป็นลูกของมาดัส พี่หมายความว่าไง เจคอบถามขึ้นอย่างสงสัย

อ๋อ... แท้จริงแล้ว ฉันไม่ได้เป็นลูกของพ่อมาดัสหรอก แต่ฉันเป็นลูกของเจ้าหญิงเอลิเซีย ฟาโรเวล กับ เจ้าเอวิเดส ที่พวกเราชาวเอเดนเรียกว่าเจ้าปีศาจเอวิเดส ว่าแล้วเจ้าตัวก็หัวเราะร่าออกมา

พี่รู้สึกยังไง พี่ยอมรับเขาได้หรือ พี่โกรธเขารึเปล่า พี่ว่าเขาทรยศพี่ไหม

เจคอบพี่มีอะไรจะบอกนายอย่างหนึ่ง

เสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นน้ำเปลี่ยนจริงจังอีกครั้ง

ไม่ว่าพ่อที่เลี้ยงพี่มาจะเป็นพ่อแท้ๆของพี่หรือไม่ แต่เขาก็คือพ่อพี่ พี่ก็จะรักเขาอย่างที่เขาเป็น ส่วนพ่อที่ไม่ได้เลี้ยงพี่ แต่กลับเป็นพ่อที่แท้จริง พี่ก็รักเขาเช่นกัน เพราะครึ่งหนึ่งในตัวพี่ คือเลือดของเขา

เจคอบพยักหน้ารับก่อนจะตะแคงตัวมองใบหน้าของเฟรินอย่างอาธรณ์

พ่อเอวิเดสของพี่เคยบอกพี่ว่า --- คนเรานะลูก มีเหตุผลที่มาต่างกัน ก็มีการกระทำต่างกัน ความคิดต่างกัน ในโลกนี้จริงๆไม่มีถูกไม่มีผิด มุมเรามอง เราว่าเค้าทรยศ ทำผิด มุมมองเค้า อาจว่าทำตามหน้าที่ ไม่ผิด แล้วถ้าเค้าพูดอย่างนั้นลูกจะว่าไง ทุกอย่างอยู่แค่ห้วงคิด ถ้าเราไม่รู้จักหมุนเปลี่ยนห้วงคิด โลกนี้ทั้งโลกก็มีแต่ศัตรูกับคนทรยศ แต่ถ้าหมุนเปลี่ยนความคิดสักนิด โลกนี้ทั้งโลกก็มีแต่เพื่อน ---พี่คิดว่าการที่บางคนต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เขาก็มีเหตุผลของเขา ถ้าไม่มีเหตุผลเขาคงจะไม่ทำ การที่พี่ต้องมาอยู่กับพ่อมาดัสมันก็มีเหตุผลของมัน มีที่มาที่ไป

คนอธิบายยังคงแหงนหน้ามองท้องฟ้าอย่างภาคภูมิใจ เธอรู้สึกพึงพอใจในสิ่งที่เธอได้ประสบ เพราะมันไม่มีอะไรที่จะน่าพึงพอใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว เธอได้เรียนรู้ที่จะลำบาก เร่ร่อนไปทุกหนทุกแห่ง เธอได้รับความรักจากบุคคลที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ และเธอก็เชื่อมาตลอดว่าเขาคนนั้นคือพ่อของเธอ เธอได้เรียนรู้ถึงการพลิกผลันของชะตาชีวิต หัวขโมยผู้เคยโดดเดี่ยวได้เข้ามารับรู้ถึงความรู้สึกดีๆของการมีเพื่อนฝูง หัวขโมยกลายเป็นเจ้าหญิง... ฟังดูน่าขันแต่มันเป็นความจริง แล้วหัวขโมยอย่างเธอคนนี้ยังจะต้องโกรธเคืองใครอีกล่ะ ในเมื่อมันให้บทเรียนที่ดีแกเธอขนาดนี้ ถึงแม้่ว่ามันจะมีข้อดีบ่างเสียบ่าง แต่ในโลกนี้ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ เราต้องยอมรับกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

ทำไม นายถามพี่ทำไม อย่าบอกน่ะว่านายก็เจอกรณีเดียวกับฉัน หรือว่าหัวขโมยแห่งเวนอลจะกลายเป็นเจ้าชาย ว่าจบก็หัวเราะครืดออกมาอีกระรอก หัวขโมยก็เป็นหัวขโมยอยู่วันยังค่ำ จะเป็นนักปราชญ์ทั้งทีก็เป็นได้ไม่เกินห้านาที

อาจจะ คนฟังกล่าวขึ้นบ่าง

กร๊ากกกกกกก ฮ่า ฮ่า เฟรินหัวเราะกร๊าก แต่จะว่าไปน่ะ จากรูปลักษณ์ภายนอกของนาย ฉันให้ล้านคะแนนเลยเจคอบ หน้าตาคม หล่อใช้ได้ ดูเหมือนลูกผู้ดีมีสกุล เฟรินเอ่ยชมอย่างจริงใจ ในขณะที่คนฟังลุกขึ้นมายืดอกอย่างภาคภูมิใจรับคำชมก่อนจะโดนฝามือของใครบางคนฟาดเข้าอย่างจัง

ตุ๊บ...

โอ๊ย พี่

หมั่นใส้โว้ย

ก็คนมันหล่ออ๊ะ ช่วยไม่ได้

แหวะ เฟรินแขวะกลับ แต่เอ้อ นายรู้ไรมั้ยเจคอบว่าทำไมฉันถึงไม่เชื่อว่านายเป็นเจ้าชายได้

อะไรหรอพี่

ก็ท่าทางของนายไงเล่า

ยังไง

ก็ไอ้ท่าทางซกมก กับความดื้อเหมือนลิง ชอบแกล้งชาวบ้าน

ผมอาจจะเหมือนพี่ก็ได้ ว่าแล้วคนพูดก็หัวเราะออกมาครื้ดใหญ่ เล่นเอาคนฟังถึงกับชะงักก่อนจะสะอึกคำพูดของคนบางคน เพราะที่มันพูดก็มีเหตุผล มันอาจจะเหมือนเราก็ได้ ว่าแต่เรากลับกันดีกว่า นอนตากน้ำค้างนานๆเดี๋ยวไม่สบาย เจคอบเอ่ยขึ้น

อืมต่ออีกหน่อยก่อนดีกว่า อากาศดีอย่างนี้อีกทั้งยังมีพระจันทร์เต็มดวงและหมู่ดาวเต็มฟ้า พี่ขอนอนชมอีกซักพัก

ก็ดีเหมือนกัน ผมไม่ได้ชมดาวแบบนี้มาตั้งนานแล้ว คนชวนเออออไปด้วยก่อนจะเอ่ยบทกลอนขึ้น

....พรรณาหมู่ดาวบนฟากฟ้า
...จงช่วยตอบปัญหาแก่ข้าที
..ความมืดมิดในใจข้านั้นยังมี
..ไร้สุขขีสับสนวุ่นวายใจ

.....โอ้จันทรา ได้โปรดช่วยข้าเถิด
.....จงบังเกิดความจริงที่ไขว่คว้า
....ตัวข้าเองสุดแสนจะเหนื่อยร้า
...ปราถนาซึ่งความจริงหมดทั้งปวง

บรรยากาศรอบตัวแปรผันเป็นความเงียบ เฟรินกำลังตะลึงกับบทกลอนที่หลุดออกมาจากปากหัวขโมแห่งเวนอล นี่มันเจ้าบทเจ้ากลอนขนาดนี้เชียวหรือ เธอไม่ยักกะรู้ ส่วนเจ้าคนพร่ามก็ยังพร่ามต่อไปเล่นเอาคนฟังเริ่มสงสัยอดที่จะถามไม่ได้

เจ..เจคอบ..นี่นายเจ้าบทเจ้ากลอนขนาดนี้เลยหรอ

อืม ก็นิดหน่อยน่ะพี่--- คนชอบพร่ำตอบกลับ ส่วนมากจะเป็นเวลาที่ผมสับสนซะมากกว่า เวลาผมสนุกมันไม่ค่อยออกมาหรอก ว่าจบคำชอบพร่ามก็หัวเราะออกมา ส่วนคนฟังยิ้มกลับให้แห้งๆ.. แปลกวู้ย..

เฮ้อ..... เฟรินถอนหายใจออกมาเฮื้อกใหญ่

ผมมีอะไรจะบอกพี่อย่าง

มีไร

ผมจะมาลาพี่

อ้าวลาไปไหน ไปตายหรอ คนฟังถามกลับอย่างทะเล้น ส่วนเจคอบหันขวับพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่

พี่อยากให้ผมตายนักรึไง

เปล่าพี่ล้อเล่นน่ะ แค่นี้ทำเป็นงอน เฟรินหัวเราะออกมาอีกระลอกก่อนจะถามต่อ ทำไม่รีบลานักล่ะ นายยังอยู่ได้อีกสองอาทิตย์ไม่ใช่หรอ

คงไม่ได้แล้วแหละพี่ ผมมีภารกิจสำคัญรออยู่เบื่องหน้า ผมสนุกมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องทำอะไรมีสาระบ่าง เจคอบกล่าวอย่างหนักแน่นแต่มันทำให้คนฟังกลับนึกขัน

กร๊ากก อย่าบอกน่ะว่านายจะต้องกลับไปรับตำแหน่งเจ้าชายผู้หายสาบสูญง่ะ เฟรินแซว

โอ๊ยยยยย พี่น่ะเอาก็เอาว่ะ เอาเป็นว่าผมเล่าให้พี่ฟังก็ได้ว่าสำคัญยังไง แต่ได้แค่บางส่วนเท่านั้่นน่ะ เจคอบทำสีหน้าจริงจัง เฟรินพยายามระงับรอยขบขันสุดฤทธิ์

เออ เออ เล่ามา

เรื่องมันมีอยู่ว่า.... เจคอบเล่าให้เฟรินฟังเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องไปหาแม่ที่ไม่เคยพบกันภายในวันนึงข้างหน้า และเล่าเรื่องถึงความฝันให้ฟังแต่ไม่ได้บอกว่าเขามาจากไหน และไม่ได้บอกว่าคนในฝันนั้้นเป็นเธอกับเจ้าชายแห่งคาโนวาล และไม่ได้บอกด้วยว่าพ่อของเขาเป็นใคร เขาเล่าถึงความสับสนในตัวเขา อธิบายว่ามันเหมือนจริงขนาดไหน อธิบายถึงความเจ็บปวดที่เขาได้รับทุกครั้งที่ฝันถึงมัน

อืม นายสงสัยว่าฝันของนายอธิบายเรื่องในอดีตหรอ เฟรินถาม ส่วนเจคอบพยักหน้าหงึกงักเป็นคำตอบ แล้วนายจะยอมรับพ่อกับแม่ของนายไหมล่ะ

แท้จริงแล้ว ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ยอมรับน่ะ แต่ผม...

แต่อะไร

ตั้งตัวไม่ทัน ผมหวังอยากให้พ่อบอกว่าพ่อกับแม่มีเหตุต้องแยกกันอยู่ และกำลังจะกลับมาคืนดีกัน หรือบอกว่าเรากำลังจะไปรับแม่ แต่ไม่ใช่เพราะว่าผมต้องพรากจากพ่อแม่ ผมทำให้แม่บาดเจ็บ ผมทำร้ายจิตใจของเธอ เพราะผมเกิดมาเพื่อจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เจคอบกล่าวด้วยสีหน้าเจ็บปวด เฟรินเริ่มรู้สึกเห็นใจ ผมไม่อยากเป็นผู้ยิ่งใหญ่ มีคนเคยเล่าว่าการเป็นผู้ยิ่งใหญ่นั้นสร้างความเดือดร้อนแก่คนอื่น รวมทั้งแกตัวเองด้วย แต่ผมอยากมีอิสระ อยากเป็นอย่างที่เป็นอยู่

แล้วนายคิดว่าฉันอยากเกิดมาเป็นธิดาแห่งความมืดนักรึไง--เจคอบ คำพูดของเฟรินทำให้เจคอบชะงักก่อนจะหันมามองหน้าเธอ ธิดาความมืด จุดฉนวนแห่งสงคราม ถึงแม้ว่ามันจะผ่านไปแล้ว แต่มันก็อาจจะเกิดขึ้นอีกเมื่อไหร่ก็ได้ พี่ฆ่าคนเป็นหมื่นๆด้วยมือของพี่เองทั้งๆที่ไม่อยากจะทำ ทำให้เพื่อนๆต้องบาดเจ็บ เฟรินเอ่งอย่างเคร่งเครียด แต่มีอย่างหน่ึงที่นายเลือกได้ การเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ดี กับการเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่เลวร้าย กำหนดชีวิตของนายเอง บังคับควบคุมจิตใจให้ได้ และนายจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ดี ----ชีวิตตัวเองขอตัวเองเป็นผู้ลิขิต จะเป็นหรือตาย จะยาวหรือสั้น เขาจะทำให้ชีวิตนั้นมีค่า ให้อยู่มีคนรัก จากไปมีคนอาวรณ์ ทุกวันของเขาจะมีค่า ทุกนาทีของเขาจะมีความหมาย---

จริงอย่างที่พี่ว่า

แต่คนเป็นะทุกข์ใจน่าดูเลย ลูกทั้งคนต้องให้คนอื่นเลี้ยงแทน เธอกล่าวลอยๆโดยไม่ได้แอะใจอะไร

ฟ่อ......ฟ่อ.......วี๊ดดด.........ฟืด.........

ดี น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้นอย่างน่าขนลุกร่างดำทะมึนปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งอยู่เบื่องหน้าของทั้งสอง บอกลากันได้ก็ดีี จะได้ส่งให้ตายไปพร้อมๆกัน

แกอีกแล้วหรอ เจคอบกระชากเฟรินให้ลุกขึ้นยืนอยุ่ด้านหนังตนแล้วถามขึ้น แกมาที่นี่ทำไม

ก็มาทำงานตามสั่งให้สำเร็จไงเล่า ฮ่า ฮ่า เงาดำหัวเราะเยาะ ตราบใดที่ข้าจัดการแกไม่ได้ ข้าก็ไม่มีหน้าจะโผล่ไปหาเจ้านายของข้า

เขาไปทำอะไรให้แกเดือนร้อนฮะ แกถึงได้ตามจองล้างจองขวานกันอยู่ได่ เสียงเล็กตะโกนขึ้นบ่าง

โอ้... โถ โถ โถ คงจะเป็นเจ้าสิน่ะ ที่ดึงดูดเจ้านี่ให้ถ่อสังขารข้ามภพมาถึงที่นี่ ไม่ดี๊ ไม่ดี เลยน่ะสาวน้อย เจ้ารู้มั้ยว่าเจ้าทำข้าเสียแรงไปมากเท่าไหร่

นั่นมันเรื่องของแก

ดี งั้นข้าจะจัดการเจ้าก่อน กล่าวจบเงาดำก็พุ่งตรงมายังเฟริน แต่เจคอบกันไว้แทนทำให้เขากระเดนออกไปกองอยู่กับพื้น

หนอย แน่ แก... ผ่าปฐพี กล่าวจบดาบคู่กายก็ปรากฎขึ้นบนฝ่ามือบางๆของเธอ เงาดำฝาดลงมา แต่เธอกระโดดหลบได้ทัน เจคอบยังพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา แต่ก็ทรุดหวบลงไปอีกรอบ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาเฟรินใช้ดาบฟันลงบนเงานั่นก่อนจะกระโดดหลบได้อย่างหวุดหวิด เงานั่นแพร่ขยายออกมาราวกับหนวดปลาหมึก มันฟาดใส่เฟรินอย่างบ้าคลั่งเธอจึงเป็นฝายวิ่งหลบซะมากกว่า

อ้าาาาาาาา.....ปล่อย เธอพลาดท่าถูกมันจับขึ้นมาลอยอยู่บนนภา ดาบผ่าปฐพีล่วงลงสู่พื้น

เฟ..ริน.. เจคอบครางพยายามลุกขึ้นอีกครั้งแต่เขาแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ปีศาจร้ายหัวเราะขึ้น
ปล่อยเฟรินน่ะ เจคอบพยายามตะโกน

โถ โถ โถ แม่เจ้าพระคุณ... นางผู้นี่ช่างน่าฆ่าทิ้งซะเหลือเกิน

ปล่อยน่ะไอ้โง้

ปล่อยเฟรินลงเดี๋ยวนี้

อ้า...... เสียงสุดท้ายที่หลุดออกจากปากเธอ ตอนนี้เธอหมดสติไปแล้ว หมดสติภายในกำมือมือ (หรือกำหนวด) ของปีศาจนั่น

แก------ทำ-----อะ-------ไร------เฟริน----- เจคอบกัดฟันลากเสียงถามอย่างโกรธแค้น ก่อนจะประกาศลั่น แก--------ตาย--- คำขู่ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปสู้ แต่ตอนนี้เขาโกรธแค้นเป็นอย่างมาก ร่างกายรุ่มร้อนอย่างบอกไม่ถูก ลมโหมกระหน่ำขึ้นมาในทันทีแล้วปาฏิหารก็เกิดขึ้น แสงสีเงินสว่างวาบ สร้อยคอหลุดกระเดนออกมาก่อนจะแปรผันเป็นดาบยาวรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว

โอ้....ในที่สุดปีศาจก็บังเกิดซะทีสิน่ะ เจ้านั่นเย้ยหยัน

............เจคอบวิ่งตรงเข้าไปหามันฟาดดาบลงบนหนวดสีดำอึมครึมหนวดที่แปด หรือเก้า ( ไม่แน่ใจ) หนวดที่มัดเฟรินไว้ดาบสีเงินทอส่งประกายเป็นสีแดงเดือดเมื่อยามที่เขาฟันมันลง เงาดำขาดสบั้นเจ้าปีศาจส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับสุนัขป่าบ้าคลั้งเพราะความเจ็บปวดก่อนจะชักหนวดกลับ ทำให้ร่างไร้สติของเฟรินถูกปล่อยให้ร่วงลงมาอย่างไร้ที่รองรับ เธอกำลังจะล่วงลงบ่อน้ำเบื่องหน้า

บัดซบ เจคอบอุทาน

.......ไอซ์ฟลอ.......เจ้าต้องกล่าวไอซ์ฟลอ........ทำจิตใจให้แน่วแน่ เพียงเจ้าเอ่ยมันเจ้าก็สามารถไปช่วยนางได้.....

เสียงหนึี่งดังขึ้นในโสตประสาทของเขาในขณะที่เขาพยายามวิ่งเข้าไปใกล้สระน้ำ

ไอซ์ฟลอ.. เมื่อกล่าวจบ พื้นน้ำเบื่องหน้าสงเสียง กร๊บแกร๊บเพราะกลายเป็นน้ำแข็ง ขาข้างหนึ่งของปีศาจนั่นถูกน้ำแข็งฝังไปครึ่งขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เจคอบจะต้องมาสนใจ เพราะคนตรงหน้ากำลังจะล่วงลงมาสู่พื้น เขาพยายามวิ่งหัวซุกหัวซุนเพื่อที่จะไปให้ทันก่อนที่เธอผู้นั้นจะตกลงสู่พื้น ชั่วเศษเสี้ยววินาทีเขารับร่างบางไว้ได้ทันเวลาพอดี

แกต้องตายทั้งคู่ แกและแม่ของแก ปีศาจประกาศลั่น เหมือนมีบางสิ่งทิ่มกลางใจเขา เจคอบตะลึง แผ่นน้ำแข็งเบื่องหน้าแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะตั้งสติแล้ววิ่งออกมาเบื่องนอกแต่ก่อนที่เขาจะไปถึงฝัง ไฟลูกโตพุ่งมายังด้านหลังของผู้เผลอเรอ เขาและเธอกำลังโดนไฟคลอก..............................

( ปล. ไม่มีไรเเล้ว ฟิคบทที่ 16 หายไปกับสายลม เศร้ามาก )

Comment

Comment:

Tweet


เถพเดพ-
#7 by คน (61.19.196.133 /192.168.3.31) At 2007-09-04 16:21,
#6 by (125.25.202.165) At 2007-05-25 18:08,
เคยมีเด็กถูกฆ่าตายที่ห้องน้ำของภารโรง

>>แต่ไม่สามารถหาต้นเหตุของคดีนี้ได้

>>จึงได้ปล่อยร่างไร้วิญญาณของเด็กน้อยทิ้งไว้ ณ ที่แห่งเดิม

>>ไม่มีการทำพิธีอะไรทั้งสิ้น วิญญาณของเด็กจึงล่องลอยวนเวียนอยู่ที่รร.

>>เป็นเวลาหลาย 10 ปี

>>จนวันหนึ่งได้มีกลุ่มนร.หญิงเข้าไปในห้องน้ำนั้นเพื่อหวังจะแกล้งภารโรง

>>จึงได้พบกับวิญญาณของเด็กน้อย กำลังไต่ไปตามเพดาน พร้อมแสยะยิ้มให้

>>พวกเทอกลัวมากรีบวิ่งออกจากห้องน้ำ

>>แต่เพื่อนคนหนึ่งพลันไปเหยียบแอ่งน้ำที่พื่นเข้า

>>จึงได้ล้มและไปสะดุดขาของเพื่อนอีกคนหนึ่งเข้า

>>เพื่อนคนนั้นได้จับแขนของอีกคนไว้จึงล้มกันมาเป็นทอดๆและหัวฟาดพื้นตายหมด

>>วิญญาณของพวกเขาจึงวนเวียน ณ ที่แห่งนั้นตลอดไป

>>จงส่งต่อไปอีก 20 กระทู้ ภายใน 7 ชม.

>>ต่อแรกเราก็ไม่เชื่อหรอกแต่เพื่อนเราประสบอุบัติเหตุไปแล้ว 5คนตั้งแต่เราอ่าน
#5 by ดร (203.151.147.66) At 2006-11-29 19:53,
ช่วยไม่ได้นะเราเป็นคนชอบตื้อ เจอกันอีกแล้ว เราเข้าทั้งเด็กดีทั้งที่นี่แหละ
#4 by อิสตรี (203.151.140.122 /203.113.37.8) At 2005-09-01 20:21,
หนุกที่สู้ด เฮ้อ ไม่ได้เล่นเน็ตเลยง่ะ วันนี้เลยมาตามอ่าน
รู้สึกว่าเฟรินโตขึ้นมากเลยเนอะ แต่...
ค้างเลย กำลังมันส์อ่ะ
รีบมาอัพเพิ่มน้า จะรออ่านงับ
#3 by เจ้าชายปีศาจ At 2005-08-22 21:33,
หนุกจ้า...แต่งต่อไว ๆ นะ ^_^

เรื่องเมาท์ที่บอกว่าเข้าไม่ได้... ไม่เข้าใจอ่ะ -___-"
#2 by [DIARY] At 2005-08-21 10:59,
ตามมาตอบที่ถามไว้ในบล้อกจ้ะ
ค่าตัดก็ประมาณซัก 500-1000 กว่าๆอ่ะจ้า ไม่ได้ไปตัดตามร้านตัดเสื้อ (แบบนั้นเกินพันแน่นอน ^^!) แต่ไปตัดที่เค้ารับตัดพวกชุดลีดเดอร์อะไรแบบนี้อ่าจ้า ราคาขึ้นอยู่กับความยากง่ายของแบบ บางคนยากมากก็ทะลุไปซักพันสองพันสาม
ส่วนผ้าก็หาเอาตามพาหุรัดจ้า ราคาถูกๆก็มี 4 เมตรร้อย กลางๆหน่อยก็ซักเมตรละ 40-50 ถ้าดีๆก็ 100-200 อ่ะค่ะ แต่ส่วนมากเค้าก็ใช้ 4 เมตรร้อยกันนั่นแล นอกจากว่าหาสีหรือหาเนื้อไม่ได้ถึงจะใช้ผ้าแพงๆ

ถ้าแต่งนานๆทีสนุกๆก็ถือว่าไม่เปลืองมากนะ เหมือนไปซื้อบัตรคอนเสิร์ตดูอ่ะแหละ จ่ายเงินเพื่อสนุกช่วงนึง แต่ประทับใจไปนาน ^^!

ส่วนฟิคพอดีไม่ได้อ่านบารามอสอ่ะค่ะ แต่เท่าที่เห็นการใช้ภาษาก็โอเคน้า บทพูดลื่นไหลดี มีบางคำผิดนิดหน่อย อย่างเมื่อยร้า เหนื่อยร้า จิงๆต้องใช้ล ลิง เป็น ล้า จ้ะ แล้วก็หมั่นไส้ไม่ใช่ไม้ม้วนนะคะ

สู้ๆ
#1 by plariex At 2005-08-21 02:19,

Emrysmerlin
View full profile