............เจ้าจะไม่ตาย..เจคอบ....เจ้าจะมีชีวิตรอด.......อย่ายอมแพ้........สู้มัน...สู้ให้สุดชีวิต....นึกถึงนาง..นางผู้ให้กำเนิดเจ้า......

นางผู้ให้กำเนิด

........ใช่นางผู้นี้.....นางผู้อยู่ในอ้อมมือเจ้า.....คือนางผู้เฝ้ารอเจ้าในอนาคต.......หากไม่มีนางผู้นี้.......จะไม่มีเจ้า....


ไม่มีนาง..ไม่มีเรา หยาดน้ำตาล่วงลงมาจากดวงตาสีน้ำเงินคู่โตของเขา ไอเย็นแผ่ซานไปทั่ว แสงไฟรอบตัวดับวูบลงอย่างช้าๆ

เป็นไปไม่ได้ เจ้าปีศาจกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

.........ถ้าเจ้าจัดการกับมันตอนนี้ไม่ได้...ข้าจะจัดการเจ้าเอง..ไปฆ่ามัน..เอาหัวใจมันมาให้ได้...... คำสั่งของผู้เป็นนายดั่งก้องอยู่ในหูของมันอีกครั้ง

เจคอบว่างเฟรินลงบนพื้นราบอย่างทนุถนอม

ท่านแม่........ เด็กหนุ่มกระซิบ แก............ตาย.... เขาวิ่งไปด้วยความเร็วสูง เหวี่ยงดาบใส่ศัตรูตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาลุกโซตช่วงเป็นไฟ จู่ๆพายุหิมะก็โหมกระหน่ำปีศาจตรงหน้าอย่างไม่มีปีมีขลุ่ย.......ตอนนี้เจคอบไม่เป็นตัวของตัวเองอีกต่อไปแล้ว เส้นเลือดแทบขาดสบั่นเพราะความแค้น เขาและปีศาจฟาดฟันกันอย่างไม่หยุดยั้ง เจ้านั่นหลบดาบของเขาได้อีกครั้งก่อนจะซัดเขาลงไปกองกับพื้น เจคอบจ้องมันตาเขม็งในขณะเดียวกันที่เจ้านั่นจ้องเขาด้วยทีท่าหวาดกลัว เจคอบใช้ด้ามของดาบค้ำยันตัวขึ้นมา ลมแรงพุ่งตีกลับใส่เขากีดลึกลงไปในเนื้อของเขาแต่เจคอบไม่หยุด เขาเดินตรงไปหาปีศาจอย่างช้าๆ

....เขาพึมพำบางสิ่งบางอย่าง....น้ำในบ่อด้านหลังกลายเป็นคลื่นยักโถมเข้าใส่เจ้าเงานั่น ปีศาจร้ายร้องลั่น ก่อนจะจับตัวเป็นน้ำแข็งราวกับรูปปั้นและสลายตัวไป น้ำในบ่อแห้งเหือดเหลือเพียงพื้นดินกับโคลนตมไว้เป็นสัญลักษณ์ว่าครั้งหนึ่งที่ตรงนี้เคยเป็นบ่อน้ำ

เสียงกรีดร้องของเงาทะมึนปลุกสมาชิกป้อมอัศวินให้ตื่นขึ้นมาจากนิทรา ก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องตามเสียงกรี๊ดร้อง หนึ่งบุรุษคนสำคัญก็เช่นกัน เขารีบลุกทันทีเมื่อสังเกตุเห็นว่าคนป่วยทั้งสองไม่อยู่บนเตียงอีกต่อไป ความกลัวแล่นผ่านจิตใจ ได้ภาวนาหวังว่าจะไม่มีใครเป็นอะไร

ทางด้านเจคอบก็ล้มลงกับพื้นหลังจากการต่อสู้ ดวงตาเบิกกว้าง แสงสีเงินทอประกายอยู่รอบตัวเขา เขาแลเห็นหมู่ผีเสื้อบินวนไปมาอยู่บริเวณใบหน้า

เจคอบ คิเรที่วิ่งออกมาก่อนใครตะโกนขึ้น และเธอก็ต้องหยุดกึกเมื่อคนตรงหน้าไม่เหมือนคนที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป ดวงตาแดงก่ำทอแสงแรงกล้า ปอยผมด้านหน้าเปลี่ยนเป็นสีเงินแต่ด้านหลังยังคงสีน้ำตาลเหมือนเดิม บริเวณบาดแผลดูเหมือนว่ากำลังรักษาตัวเองอยู่ ดวงตาเหม่อลอยราวกับร่างไร้วิญญาณ

เกิดอะไรขึ้น น้ำเสียงทรงอำนาจของผู้ไม่ชอบถูกปลุกยามวิกาลกล่าวขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเขาก็ต้องชงักเมื่อเห็นสภาพของคนที่กำลังนอนเรืองแสงอยู่กับพื้น โดยมีเด็กสาวผมสีม่วงนั่งอยู่ข้างกาย เหล่าป้อมอัศวินพากันแห่มามุงดูอย่างตกตะลึงอ้าปากค้างกันเป็นแถว

หลบไป หนึ่งบุรุษประกาศขึ้นพร้อมกับวิ่งฝ่าฝูงชนมาอย่างเร่งรีบ เฟริน เขาอุทานขึ้นเมื่อเหลือบไปเห็นร่างหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลที่นอนหมดสติอยู่ไม่ห่างถัดจากเจคอบไปเขาวิ่งตรงเขาไปหาเธอแล้วช้อนร่างบางขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะส่งให้เพื่อนร่วมห้องแล้วเอ่ยขึ้นอย่างซีเรียส คิลนำเฟรินขึ้นห้องไป คาโลหันหน้าไปอีกทางพร้อมกับออกคำสั่งไปยังบุรุสผู้มีนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่กำลังวิ่งมา โรนายทำหน้าที่อธิบายเรื่องทุกอย่างพี่โรเวนฟัง ว่าจบเขาก็กระโดดไปอุ้มเด็กหนุ่มขึ้นมาอย่างเร่งรีบ แล้ววิ่งผ่านฝูงชนชาวป้อมอัศวินไปอย่างไม่แคร์สายตาคู่ใดทั้งสิ้น

คาโลมีท่าทางแปลกๆ เรนอนเอ่ยขึ้น ส่วนคนอื่นๆพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

ตามไปดูมั้ย มาทิลด้าเสนอ

เจคอบก็แปลกน่ะครับ ซีบิลเอ่ย


บรรยากาศอึมครึมปกคลุมภายในห้องของหัวหน้าชั้นปีสาม คาโลวางร่างเด็กหนุ่มไว้บนเตียงของตน ส่วนคิลที่เดินตามเข้ามาก็ว่างร่างของเฟรินไว้อีกเตียงหนึ่ง ใบหน้าของคิลแปรสภาพกลายเป็นเครื่องหมายคำถาม แต่ก็ลังเลไม่รู้ว่าควรจะถามดีหรือไม่

ก่อเรื่องอีกจนๆได้น่ะ แม่ือกล่าวจบเจ้าตัวก็เดินไปยังตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบคทาพิพากษาออก พึมพำบางอย่างและหมอเทวดาโอเดลก็ปรากฎกายขึ้น

คะ..คาโล เจคอบเรืองแสง คิลพูดตะกุกตะกัก ส่วนคนฟังพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย


++++++++++++

........พลังกำลังจะคืนสู่เจ้า ไม่ใช่สิ พลังของเจ้าได้บังเกิดขึ้นแล้ว.........

บุรุษลึกลับเอ่ยขึ้น

......ท่านเป็นใคร ท่านบอกข้าทำไม.......

เด็กหนุ่มถามกลับ

.........เพราะมันเป็นสิ่งที่เจ้าควรรู้...........

.....สิ่งที่ข้าควรรู้....

........ใช่ สิ่งที่เจ้าควรรู้.........

......ข้าสงสัย.......

.......เจ้าสงสัยอะไรหนุ่มน้อย.........

ข้าสงสัยในสิ่งที่ท่านพูด......สงสัยว่าข้าเป็นใครกันแน่...และพลังที่ท่านพูดถึงนั้นมาเกี่ยวอะไรกับข้า

เด็กหนุ่มมุ่นคิ้ว พยายามจ้องไปยังผู้มาเยือน เขาเพ่งไปยังบุรุษแต่มิสามารถมองเห็นรูปลักษณ์ใบหน้าของคู่สนทนาได้

.........เจ้าคือผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต........

.........แต่ข้าไม่อยากเป็นผู้ยิ่งใหญ่.......และนั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ข้าสงสัย......

........เจ้าไม่อยากเป็นผู้ยิ่งใหญ่......แต่นั่นคือชะตาของเจ้า.........

.......ข้าจะเปลี่ยนชะตาของข้า.....จะได่มั้ย......

.........เจ้าต้องถามพระชนนีของเจ้า...........

......พระชนนีของข้า.......

........ใช่พระชนนีของเจ้า........

......ข้าไม่มีแม่.......

.........โฮ๊ะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ มีสิหนุ่มน้อย เจ้ามี......

คู่สนทนาหัวเราะอย่างเอ็นดูความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่ม

.......ผู้ใดคือแม่ของข้า......

............เจ้ามิทรงทราบหรอกหรือ........

......ข้าไม่รู้......ไม่รู้จริงๆ....ข้าไม่เคยเจอแม่....

........เจอสิ.......เจ้าเคยเจอนาง......

....ข้าไม่.

....ชู๊ววววววว.........เจ้าอยากเจอนางมั้ยล่ะ.........

......อยาก อยากมาก.......

เด็กหนุ่มกล่าว

.......ตามข้ามา.....

คู่สนทนากวักมือเรียกเขา เด็กหนุ่มเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย


เสด็จแม่ ปล่อยเพค่ะ ปล่อย เด็กน้อยวัยราวๆห้าขวบที่กำลังหัวเราะคิกคักกล่าวขอร้องผู้ได้ชื่อว่าเป็นเสด็จแม่ของเธอหญิงวัยกลางคนผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลนั่งท่าพับเพียบอยู่กับพื้นข้างเตียงไม้สองชั้นที่ถูกขัดจนเป็นเงาวาว กำลังเล่นอยู่กับลูกของเธออย่างสนุกสนานแผ่นหลังของนางเหยียดตรงแลดูสง่า เห็นเพียงเบื้องหลังของนางเราก็สามารถเดาได้ว่านางผู้นี้คงจะเป็นหญิงรูปงามอย่างแน่นอน เด็กผู้หญิงตัวเล็กเรือนผมสีเงินสรวยดิ้นขลุกขลักไปมาอยู่บนตักแม่ของเธออย่างมีความสุข เมื่อเจคอบละสายตาจากเธอมองไปอีกด้านหนึ่งของมุมห้องก็พบว่า บนโต๊ะเขียนหนังสือที่ตั้งอยู่ถัดไปนั้นมีเด็กผู้ชายวัยเดียวกันกับเด็กหญิงนั่งอยู่ ในมือจับปากกาขนนกเขียนหนังสืออย่างขมักเขม้น ใบหน้าส่อแววจริงจัง

เมื่อมองไปอีกทางก็พบเตียงเดี่ยวอีกเตียงหนึ่งตั้งอยู่ ผ้าคลุมเตียงสีฟ้าอ่อนลายดอกไม้ คาดว่าอาจจะเป็นเตียงของเด็กผู้หญิงแน่นอน ภายในตัวห้องกว้างขวางมีโต๊ะทำงานและตู้อย่างละสามอันตั้งแยกคละอยู่ตามมุมต่างๆผ้าม่านลายลูกไม้ผืนยาวปลิวไสวอยู่บริเวณขอบหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทั้งสองดังคับห้อง

โอ้ เยส... เสียงหนึ่งประกาศขึ้นอย่างปราชัย ในที่สุด..ผมก็ทำสำเร็จ เด็กน้อยผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลกล่าวขึ้นอย่างภาคภูมิใจก่อนจะชูกระดาษที่เขาพึงบรรจงเขียนบางสิ่งบางอย่างลงไปเมื่อก่อนหน้านี้ พระพักตรเคร่งขรึมราวกับผู้มากพระชันสาเมื่อก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสนุกสนานสมเป็นวัยอีกครา

เสร็จแล้วหรอค่ะพี่ คาลอส เด็กหญิงผู้นอนอยู่บนตักแม่ถามขึ้น

เดี๋ยวพี่จะอ่านให่ฟัง คาลอสกล่าว

เดี๋ยวๆ พี่คาลอส รอหญิงด้วย เด็กผู้หญิงผมสีเงินอีกคนที่กำลังมุดออกมาจากเตียงกล่าวขึ้น ในมือของเธอกระชับดาบไม้สลักลายไว้แน่น คลานกร่อมๆเข้ามานั่งข้างๆแม่ของเธอ

ช้าอีกแล้วน่ะ เฟริน่า เด็กน้อยผู้อยู่ในตักกล่าวขึ้น

ก็ฉันหาดาบอยู่นี่จ๊ะ เฟรย่า เธอย้อนกลับ

เอาล่ะน่ะทุกคน พี่จะเริ่มอ่านให้ฟัง คาลอสตัดบท

......ถึงเพลา กล่าวต้อนรับพระเชษฐา....
....ประพาสมา คาโนวาลแดนสุขสันต์..
...เหล่าวานร รอคอยท่านจ้าละวัล...
...มาเถอะท่าน มาสุขสันต์ยังแดนเรา..

...พวกหม่อมฉันตาใส รอเข้าเฝ้า
..รอจนเบ้าดวงตาจะถล่น..
..ถึงรอนานหม่อมฉันก็จะทน..
..รอพี่ชายที่ขาดสนมานมนาน..

เมื่อคาลอสกล่าวจบบุคคลทั้งสามก็ปรบมือให้อย่างพร้อมเพรียง

เก่งมากจ๊ะคาลอส--ลูกแม่นี่วิเศษจรองๆ คนเป็นแม่กล่าวชมพระโอรสของตน

เฟริน่าก็มีค่ะหม่อมแม่ เด็กน้อยผมสีเงินเอ่ยขึ้น ก่อนจะแงะกระดาษแผ่นเล็กๆที่แนบอยู่ข้างด้ามของดาบออกมา แล้วลงมือสาธยาย

...มาเถอะน่ะพี่ชายสุดแสนรัก
..จงมาพักประทับอยู่ที่นี่..
..เราสัญญาจะเป็นน้องที่แสนดี..
..ไม่ให้พี่ต้องเคืองแคลงรำคาญใจ..

..เสด็จแม่เฝ้ารอคอยพี่อยู่น่ะ..
..มาสิจ๊ะพี่จ๋ามามะมา..
..หนูจะปักรักพี่ทุกเพลา..
..เพียงพี่ยากลับมาหาอีกซักครา..

เมื่อกล่าวจบบุคคลทั้งสี่ก็หัวเราะออกมายกใหญ่อย่างอารมณ์ดี

บทกลอนของเฟริน่าไพเราะใช่มั้ยล่ะ เด็กสาวถามขึ้น
จ้า ไพเราะมากน้องรัก .. ..มาสิจ๊ะพี่จ๋ามามะมา.. ว่าจบเจ้าตัวก็ปล่อยฮาอีกระรอก

ชิ ออกจะน่ารัก เด็กน้อยเบ้ปากใส่พี่ชายก่อนจะเชิดหน้าหนี

เก่งทั้งคู่เลยน่ะจ๊ะลูกแม่ อย่างนี้พี่เจคอบของลูกจะต้องประทับใจแน่ๆ ...เฟี้ยว....ฉึก...เหมือนคมดาบปักลงกลางใจของผู้ฟัง

ไปกินข้าวกันดีกว่า แม่หิวแล้ว

จริงครับ ป่านนี้ท่านพ่อคงรอแย่แล้ว เมื่อกล่าวจบบุคคลทั้งสี่ก็ลุกขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าของคนเป็นแม่ที่หันกลับมาทางเขา ....เธอยังเหมือนเดิม..ไม่ได้แก่ไปกว่าเก่าเลย...เขาจำได้...เธอคนนั้นที่ตามหา.....

ทั้งสี่เดินผ่านร่างของเจคอบและบุรุษลึกลับไป หยาดน้ำตาของเจคอบหล่ังรินอีกระรอกสอง

.....นั่นแหละ แม่ของเจ้า...

บุรุษลึกลับเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสี่จากไป

....แม่ของข้า...ราชินีแห่งคาโนวาล...

.........ใช่แล้ว....แม่ของเจ้า...ราชินีแห่งคาโนวาล..

ท่านแม่..แม่และน้องๆของเขา

++++++



++++++

เจคอบ คนถูกเรียกปรือตาลงแล้วเปิดขึ้นอีกคราอย่างช้าๆ บุรุษผมสีเงินเบื่องหน้าทาบมือลงบนหน้าผากของเขาอีกครั้ง

ตื่นซะทีน่ะพ่อหนุ่ม หมอโอเดลกล่าวขึ้นบ่าง

ท่านพ่อ คำแรกที่พรั้งหลุดออกจากปากของเขา ดวงตาของคนฟังเบิกกว้างเท่าไขห่านเมื่อถูกขนานนามว่าพ่อ

Image By Goblin

Feliona ลงสีครั้งแรกของ goblin

http://g1.buildboard.com/viewtopic.php?id=327&topic=4998&fx=2&forum=2084&9

เฟริน คาโล เจคอบ by Goblin
http://g1.buildboard.com/viewtopic.php?id=327&topic=1725&fx=2&forum=2084&8

คาโลน้อย กับไอติม by Emrysmerlin

http://g1.buildboard.com/viewtopic.php?id=327&topic=7427&fx=2&forum=2084&5

และภาพเจคอบทับเฟริน แบบมั่วๆเข้าไปดูในนนี้ อาจจะเจอภาพท่านคาโอบ่าง เราชอบน่ะ แต่อย่าจำสับกัน ของเราอันห่วยๆน่ะ อันล่าสุด 5555 by Emrysmerlin
http://spaces.msn.com/members/EmrysmerlinDeBereaux/

เฟรี่จัง By Goblin

http://g1.buildboard.com/viewtopic.php?topic=1193&forum=2084&id=327

มีแค่นี้แหละ ไปเเล้ว

เออนี่คือลิงค์ ลูคัส

http://www.dek-d.com/entertain/view.php?id=65377&from_entertain=1

edit @ 2005/08/27 23:44:08